When musical culture becomes a drug to seduce the sleeping masses!

When musical culture becomes a drug to seduce the sleeping masses!

 

 

Following a response to an article written by Rhys Mwyn (http://link2wales.co.uk/2014/crudblog/blog-rhys-mwyn-why-its-unlikely-ill-discuss-welsh-language-music-like-this-again/) in which he criticises a panelled debate on Welsh music he participated in during this year’s annual National Eisteddfod, I felt I wanted to respond myself, partly for the fun of it and partly due to the article in question’s (http://melynwy.wordpress.com/2014/08/13/we-fought-the-punk-wars-for-this/) criticism of an album review written about mine own band was mentioned in the responsive article (http://melynwy.wordpress.com/2014/08/13/we-fought-the-punk-wars-for-this/). The album review was written by Neil Crud (http://link2wales.co.uk/2013/crudblog/album-review-radio-rhydd-trapped-in-the-game/), and was criticised in the responsive article for making “no reference to Radio Rhydd’s album” at all, but rather focusing on what other bands don’t do. As traditionally, album reviews focus predominantly on the album’s musical merits and contents, this one did quite the contrary. And although I would agree, there is more to the mechanics of Radio Rhydd (and indeed any band) than my political rants and leftfield politico-socio views, I can still absolutely see the point that Neil (Crud) was making.

 

The responsive article raised some interesting points, and although I don’t whole-heartedly agree with them, I respect the views expressed. However, I do believe it to be almost dangerous to allow this accepted consensus that musicians and bands can make music without giving a second thought, or two fucks, as to the lyrical content of their songs. By an almost universal acceptance of this as the modern norm of song writing I believe we are creating dangerous conditions whereby musical culture becomes yet another social drug of the same vein as football which is ultimately used to lullaby the sleeping masses deeper into a semi-conscious sleep. 

 

I have heard several arguments that argue the contrary of the point that I (and I believe Neil Crud) are making. One such point, which I believe was underlined in the responsive article, argues that it doesn’t really matter, because, hey! It’s ‘only pop music’. To this argument, I would say that it is almost a blind and absurd statement to insinuate that culture, and indeed musical culture, can ever be fully detached from politics. Another argument that I have come across in defence of the other side of this particular debate, is that hey! ‘All art is subjective’. Now this myth can be easily dismantled by pointing out the historical importance of art as a propaganda tool in some of our history’s most repressive regimes, such as for example Gobbels’s propaganda campaign during the Third Reich in Nazi Germany used art as a means of winning the hearts and minds of its ‘subjects’. Even if we look at today’s examples we can see just how dangerous art can be as a propaganda tool (if done deliberately by the artists, or not) and in reinforcing faith and acceptance of the status quo. Such modern day examples include artists that performed at musical events at the 2012 London Olympics, which was arguably used to bolster support for the unionist camp ahead of the referendum on Scottish independence.

 

Now my point for writing this article is not necessarily to condemn bands purely for not being overtly political, leftfield and/or contentious. But my point is that songwriters and bands should take greater care in lyricism, because if we like it, or not, there is no part of culture which is inherently, and can claim to be wholly detached from international, and domestic, political events unfolding around us. For an example domestically (within the Welsh language world), Y Bandana could be perceived as the most a-political band, but consistently writing songs about drinking represents a general apathy amongst young(ish) bands and the people that listen to this music. In my opinion, apathy in itself is a political statement, albeit the wrong kind of political statement. There are a lot of Welsh-language bands in Wales at the moment, but all I can see is a lot of bands that sound the same, that look the same and sends out the same message-a lot of bands who are interested in keeping the Eisteddfod-going, Maes(Hysteria)-B crowd happy. Then again, maybe I’m barking up the wrong tree;-maybe culture, and indeed, musical culture is just representative of a general apathy amongst society as a whole. Maybe bands don’t give a shit, because, hey! They just don’t give a shit! – Back to the concluding point, in my opinion music should never be a lullaby drug seducing the masses; music should be something dangerous, exciting, energetic, sharp and honest. And I truly believe that writing lyrics just because it fits with the melody and without giving two fucks about it, is dishonest. Members of these bands have opinions, they must have, but they don’t use music as a platform to express them! To me, that is dishonesty.

Ydio’n bosib (neu’n ddymunol) i glydo ddwy sin wahanol Cymraeg at ei gilydd?

Imi yn bersonol mae cerddoriaeth yn arf hynod o bwysig all ni ddefnyddio fel wrth-propoganda yn erbyn gormes, yn erbyn trais a darostyngiad naturiol y wladwriaeth, er mwyn clymu mudiadau cymdeithasol a wleidyddol at eu gilydd, er mwyn lledeunu neges o heddwch a chariad. Yn Nhymru, mae’r sin eu hyn yn fach ofnadwy, a weithiau mae’n teimlo bron fel bod mewn bocs, a phob dim yn adleisio’r un swn’n bownsio’i ffwrdd o’r waliau, yr un portread ddi-flas o wlad sydd ddim cweit yn siwr o’i hyn, ddim cweit yn saff lle dani’n sefyll o fewn cyd-destyn y byd. Fodd bynnag, o fewn y blynyddoedd diwethaf mae ‘na sin wrth-wleidyddol, anarchol bywiog wedi datblygu ar strydoedd Caerdydd, a nid o dan arweiniad sin wrth-Gymraeg, Saesnigaidd, ond un sydd yn cael ei pheiriannu gen ddwy ffigwr amlwg ar y sin roc Cymraeg;- Efa Thomos (gynt o’r Stiletos) a Steffan Cravos (gynt o’r Tystion); sefydlwyd nhw’r label DIY Recordiau Afiach yn 2012. Y cwestiwn sydd yn pigo arna i hyd heddiw ydy:- Sut mae anarchiaeth a pync ar strydoedd Caerdydd yn berthnasol i stics Gogledd Cymru? Ydi neges y sin anarchol yn berthnasol i fudiadau eraill Cymraeg? Drost y flwyddyn diwethaf mae ‘na llwyth o brosiectau cyffroeus wedi dechrau sbarduno drost Cymru, fatha label Nyth fel esiampl. Ydio’n bosib i, dyda, label Peski, Nyth a Afiach (fel esiampl) trefnu gigs gyda’i gilydd? Ydi’n bosib (a’n ddymunol) i glydo’r sin at ei gilydd? 

Image

 

Afiach anarchiaeth cymraeg!!

 

Imi’n bersonol, mae Afiach wedi bod yn gyrff gefnogol o’n anturiaethau cerddorol, a wedi’n allugoi i i rhyddhau albwm, wedi trefnu taith fer o De Cymru i fy mhand, ag o cael y fraint o chwara yn gigs chwedlonol y Wells Hotel. Roedd y gigs wastad wedi’i drefnu’n dda, gyda cacenau fegan ar werth, fanzines, cerddoriaeth bywiog, bwyd, cwrw a digon o ysbryd pync yna. Ond, wrth weld rhai nosweithiau tebyg(-ish) yn dechrau sbarduno drost Cymru (fel gig Nadolig Nyth yn yr hen Cob Records yn Fangor) allai’m atal fy hyn rhag meddwl yn ddyfnach am cydduno’r ddwy sin. I raddfau, dyna pam teimlais i’r awydd (arol pottal o win) i ‘sgwennu hwn. Dim bod mae ‘na rhywyn yn gwrando i be dwi’n ddweud, ond jest rhag ofn. Ag ar y nodyn yna; y math o gigs sydd yn gael ei threfnu drwy defnydd o’r ddechymyg, fel y syniad o rhoi gig ‘mlaen yn yr hen Cob Records, neu’r syniad o rhoi cyfres o gigs ymlaen yn y Wells Hotel ydi’r math o digwyddiadau tebyg dwi’n cyfeirio tuag ato.     

 

Image

Mewn termau cerddorol, mae’r ddwy sin yn hollol wahanol, ond ydi’n bosib glydo’r ddwy sin ar sail cyd-weithrediad tuag at un sin Cymraeg, a llwyth o gigs creadigol a bywiog? Ella dwi’n bod yn naïf; ella tydi’r arian jest wirioneddol ddim yna i gynnal sin, na’i dalu fandiau i berfformio. Ond eto, ar y nodyn yna, mae ‘na lwyth o fandiau yn Cymru ar hyn o bryd, digon i gynnal sin lleol mewn bron phob cornel. Drwy cyd-weithrediad Nyth, Peski, Afiach, Sianel 62 a Cymdeithas yr Iaith wyrach all ni sefydlu un sin yn cynnal gigs ‘impromptu’ am ddim i bobl, a’r bandiau i chwara am ddim. Imi, y peth pwysicaf am cydduno sin yw y cydweithrediad, a’i grwpiau fod at ei gilydd er mwyn rhannu syniadau. Fel esiampl, mae gen Afiach y syniad o gofyn am ‘donations’ yn hytrach ’na ffi sefydlog, a’r arian yma wedyn yn mynd i dalu’r perfformwyr. Yn ychwanegol, os mae bobl awydd creu sin, a creu diwylliant, y lle gorau i ddechrau ydy drwy helpu. All bobl wahanol chyflawnu system PA, offerynau cerddorol, adloniant, celf, bwyd, diod ayyb fel esiampl. Y problem fwyaf wedyn wrth gwrs ydy cael hyd i lleoliadau sydd yn fodlon rhoi digwyddiad ymlaen am ddim. Un syniad gaddom ni (Radio Rhydd) blwyddyn a hanner ynol oedd i drefnu gig mewn hen twnnal tren oedd yn cysylltu’r chwaral Penrhyn gyda’r porthladd yn Fangor, lle losgodd ni flag Prydeinig wrth perfformio ‘Ffwcia’r Olympics’. Oedd hi’n bangar o noson!! Mae ‘na lun isod. Ond eniwe, y math yma o gigs ledled Cymru? Dani’n byw o dan crafangau ‘Tory Britain’ unwaith eto ‘for ffyc sakes,’ dau fys fyny i’r awdurdodau a dau fys fyny i’r cops. Gigs ym mhob man. Dyna sa’r boi. Rwbath i ostyriad ar gyfer y haf. Ond, dwi yn gwbod un peth; Mae Cymru llawn talent, a syniadau creadigol, dani jest angen creu rhywbeth newydd yn lle adleisio’r un tiwn, a’r un hen syniadau, a’r un hen ffycin’ playlists. Eniwe, dwi mynd ‘off on one’ rwan. 

 

Image

Radiceleiddio’r SRG gan Cai O’Marah

Radicaleiddio’r SRG

Ers imi gyfarfod Rhys Bowen Harries (ar y bas) yn Gŵyl Kaya dechrau’rmis Mehefin 2012, mae ein band (hefyd gyda aelod gwreiddiol, sefAntony Roberts – gitâr, a fy mrawd bach, Callum O’Marah – dryms) wedi mynd o nerth i nerth, efo’r uchafbwynt hyd yn hyn yn cynnwys cefnogi brenin cerddoriaeth reggae a roc a rôl Cymraeg, Geraint Jarman. Yn ogystal, gig yn Y Tap, Blaenau Ffestiniog gydag un o fandiau mwyaf cyffrous a dadleuol y sin ar hyn o bryd, sef Twmffat, ac ennill Brwydr y Bandiau Pesda Roc yn fraint anhygoel. Ond, wrth gofio’n ôl, er bod ein breuddwydion a dyheadau o newid y byd drwy ein cerddoriaeth yn enfawr, doeddwn i ddim yn credu bysa ein cerddoriaeth yn lledaenu yn llawer pellach na’r ‘stafell fyw. Ac i ddweud y gwir, roeddwn i yn darogan bod ein cerddoriaeth yn rhy ddadleuol i glustiau’r Gymru fach sydd wedi hen arfer efo synau swynol a cherddoriaeth pop sy’n canu am ddim byd o bwysigrwydd bellach.

Ond i ein syndod, mae pawb ym mhob gig danni wedi chware hyd yn hyn wedi bod yn gefnogol ofnadwy, ac mae ein llwyddiant diweddar yn destun bod pobl Cymru yn barod am fudiad radical unwaith eto. Ond, i ddweud hynny, hyd yn hyn mae Radio Rhydd wedi chware o flaen cynulleidfaoedd dosbarth gweithiol Merthyr, Bethesda a Ffestiniog sy’n cael rhyddhad am noson, ac efallai fod y bobl  yma yn llawer mwy tuned in i’r anghyfiawnderau mae’r system gyfalafol yn creu, er gwaethaf yr holl ddifrawder ymysg y dosbarth gweithiol. Beth bynnag, mae’r sialens fwyaf eto i ddod – chware o flaen y dosbarth canol mewn trefi mwy ffynadwy fatha Aberystwyth. Ydyn nhw’n barod, neu awydd chwyldro? Ydi pobl Cymru yn barod i radicaleiddio’r SRG unwaith eto?

 

Y Sin Roc Gymraeg (SRG)

Ers bron i ddeg ‘mlynedd bellach, mae’r sin cerddorol yng Nghymru wedi bod mewn rhyw groundhog day time loop, a’r sin byth ‘di symud ymlaen o’r ‘post-Super Furry Animals/cool Cymru’ cyfnod. Er bod bandiau gwych gyda negeseuon a rhywbeth pwysig i ddweud wedi mynd a dod yn y cyfnod hwn (Pep Le Pew, Tystion, Pen-Ta-Gram,  Anweledig) tydi’r mwyafrif ddim yn cynnig rhywbeth newydd, rhywbeth peryglus, rhywbeth chwyldroadwy, rhywbeth radical a rhywbeth all pobl ifanc sy’n ceisio dal gafael ar hunaniaeth ac annibyniaeth wirioneddol uniaethu gyda. Yn ogystal, ‘does fawr ddim negeseuon a cherddoriaeth all pobl ifanc wirioneddol uniaethu gydag yn bodoli yn y sin roc Cymraeg ar hyn o bryd. Fel canlyniad, yn fy marn i, mae ieuenctid Cymru wedi suddo mewn i fod yn genhedlaeth di-wleidyddol, difraw a diflas. Yn ogystal, mae’r sin roc Cymraeg yn llusgo yn ei flaen heb ddim cyfeiriad, tra bod bandiau dosbarth canol o gefndir  fel Glanaethwy (a sefydliadau pathetic dosbarth canol tebyg sy’n lladd unrhyw  siawns am unrhyw beth gwerth chweil i ddod o’r sin) yn gwneud yr headlines yn y cyfryngau Cymraeg.

Os yw Cymru am symud yn ei blaen fel cenedl ddewr, mae rhaid moderneiddio’r sin, mae rhaid radicaleiddio’r SRG, mae rhaid radicaleiddio a moderneiddio diwylliant Cymraeg yn gyfan gwbl. Hefyd mae’n rhaid llacio gafael y dosbarth canol ar ein diwylliant ni, ar ein cyfryngau ni, ac ar ein llywodraeth ni. Fel dywedodd y Twmffat -‘Mae aelodau Plaid Cymru yn gwisgo trôns Tori,’ ac mae hynny’n wir; Torïaid mewn cuddwisg genedlaethol yw’r mwyafrif.

 

Uchelgais i rôl Radio Rhydd mewn sin newydd

 Cyn inni ddechrau’r band, ein bwriad oedd creu rhyw fath o sianel radio peirat, neu anghyfreithlon (heb drwydded) lle fedrith unrhyw berson dros y wlad, neu hyd  yn oed y byd, gyfrannu tuag ato mewn termau cerddorol, neu farddonol, neu jest er mwyn pregethu, rantio a thrafod gwleidyddiaeth. Dim ond hwyrach ymlaen y trawsffurfiodd y syniad yma mewn i fand, a’r syniad o greu sianel radio yn disgyn lawr y pan, am y tro. Nawr, wrth feddwl am ein rôl ni mewn sin newydd o fewn ffiniau Cymru, mae’n rhaid cyfaddef fod ganom ni syniadau enfawr, gan gynnwys ceisio ysbrydoli mwy o fandiau yng Nghymru i gymryd llwybr syml mewn termau o ganu efo angerdd ac am rywbeth sy’n bwysig, rhywbeth all pobl dros y wlad, a hyd yn oed y byd cyfan uniaethu gyda.

I mi, mae’n anodd ofnadwy gwahaniaethu rhwng y celfyddydau a gwleidyddiaeth, wrth fod gan y celfyddydau’r potensial o gael rôl mor fawr i chware mewn  mudiadau gwrthwynebol. A nawr, ella’n bwysicach na byth, mae angen bandiau radical i ganu’n wleidyddol oherwydd mae’r craciau o du fewn i’r system gyfalafol yn dangos yn gliriach nac erioed o’r blaen. Mae rŵan yn amser perffaith i ymosod ar y system, ac mae’r celfyddydau, gan gynnwys cerddoriaeth, yn offeryn cryf ofnadwy i’w ddefnyddio er mwyn gwneud hynny. Felly, dwi’n meddwl mai’n rôl ni o fewn sin newydd ydi i geisio cicio petha’i  ffwrdd unwaith eto, ar draws Cymru, swydd debyg i’r hyn wnaeth Y Tystion, ond bron i bymtheg ‘mlynedd yn ddiweddarach. Ac wrth fod y system gyfalafol yn creu gymaint o anghyfartaledd, yn atal pobl rhag byw bywydau boddhaol, yn ffafrio cystadleuaeth dros undod a ffyniant i bawb, rhyfel dros heddwch, casineb dros gariad, monopoleiddio dros hunan-gynaladwyo, elw dros bobl a buddion unigol dros gymunedau, mae’n amlwg fod newid yn y ffyrdd mae cymdeithas yn cael ei rhedeg angen digwydd; ac mae hi fyny  i’n cenhedlaeth ni i hybu’r newid cymdeithasol a gwleidyddol yma drwy brotest mewn ffyrdd cerddorol, celfyddydol a phrotestio. Mae dyfodol Cymru yn ein dwylo ni; beth am o leiaf wneud rhywbath positif hefo fo, neu beth am o leiaf greu cerddoriaeth sy’n herio’r  status quo yn hytrach na cherddoriaeth sy’n ei atgyfnerthu!

 

Radicaleiddio’r SRG: Ydio’n digwydd?

Mae sawl band anhygoel, gwrthryfelgar a pheryg wedi grasau’r sin roc Cymraeg yn y gorffennol; ella’n fwyfwy amlwg yw bandiau pync yr 80’au, fel Yr Anhrefn a bandiau hip hop y 90’au a’r 00’au cynnar. Felly, ar ôl bron i ddeg ‘mlynedd o dawelwch a diffyg cyffro, ydi’n amser i fand peryglus a gwrthryfelgar arall daro’r sin fatha bom yn ffrwydro? Y cwestiwn mwyaf ydi: A yw pobl Cymru  yn gyffredinol hyd yn oed awydd diwygio’r sin cerddorol? Ydy ieuenctid Cymru hyd yn oed yn hiraethu am fand sy’n dweud fuck off  i bob awdurdod, band all pobl ifanc wirioneddol uniaethu gydag ef ar bob lefel, band all wneud i bobl ifanc unwaith eto deimlo fel eu pont yn rhan o fudiad pwysig mewn hanes. Ydi pobl Cymru awydd y math yma o fand ar hyn o bryd? Yn fy marn i, mae’r sin yn llwgu am y math yma o fand, am fersiwn Cymraeg o’r Clash, Sex Pistols, King Blues, Anti-Flag, Ramones, Rage Against the Machine, ac mae’r rhestr yn mynd yn ei flaen. Mae’n amser diwygio, mae’n amser newid, mae’n amser am welliant, mae’n amser i’r ieuenctid ddeffro unwaith eto, mae’n amser i roi sin cerddorol yng Nghymru lle all pobl ifanc deimlo’n rhan o fudiad, rhan o amser, teimlo’n fyw, a dweud fuck off heb i neb sbïo’n hurt. Felly, ydi newid yn digwydd o fewn y sin? Ar hyn o bryd, nac ydi, ond mae’r gefnogaeth mae Radio Rhydd wedi derbyn hyd yn hyn mewn gigs efallai’n dystiolaeth fod pobl yng Nghymru awydd diwygio’r sin, neu o leiaf yn hiraethu am fand mwy cyffrous, fwy peryglus, fwy gwrthryfelgar; Band hefo neges a rhywbath pwysig i’w ddweud!

 

Image